Satellieten praten niet met mij.

Ik sprong in ons zwembad in Zuid-Afrika, ik zwom als een vis! Ik kon de Acaciaboom klimmen in onze tuin. Ik zag Lindhaven van daarboven, de gouden velden van lang gras. Ik heb de telescoop van mijn vader gericht naar de zon, de ster nam gestalte aan op een wit vel papier. Ik zag vlekken op de zon! Kennelijk vinden satellieten die niets anders te doen hebben dit storend. Dan praten ze niet meer. Dit verschijnsel veroorzaakt zoveel problemen, dan verliezen de markten geld omdat computers niet meer met elkaar kunnen praten. De wereld moet dan snakken naar adem tot de magnetische storing voorbij is. Maar dit wist ik toen niet. Ik kon de acacia klimmen, ik kon zwemmen als een vis, ik zag vlekken op de zon. De idylle stopte sinds mijn 17de toen ik gebukt ging onder te veel druk op school, de vlekken op de zon waren niet meer bestemd voor mij. Ik kon niet meer zwemmen als een vis. Ik kon de acacia niet meer beklimmen, ik zag niet meer het blauw van de hemel door de takken en bladeren. Ik werd belemmerd door de verkeerde dosering van een pil, twintig jaar lang. Wolken trokken over de zon, de satellieten konden weer praten, maar niet meer met mij. Ik ben nu 47, in Nederland, een plek met mensen die te snel lopen, ze praten ook te snel. Maar ik studeer nu Nederlands, mijn stem komt terug, ik kan weer zwemmen! Ik ben opgerezen door de mist van dingen die we moeten achterlaten, ik ben voltrokken voor dingen die begonnen toen ik geboren werd. Ik ben op zoek naar een boom, een acaciaboom in Nederland!