Wandelen door mijn huis.

Wandeling door mijn huis

Het jaar 2023:

Ik ga wandelen door mijn huis!

Een dame achter het hek, ze werkte in de tuin. Een 'bottle blonde' met een roze gezicht dat snel kan verbranden onder de Afrikaanse zon.

Angel? Ze heette toch Angel? Of heb ik haar naam door de jaren ingekleurd omdat ik haar toen als een klein engeltje zag?

'Goedendag... Angel?'

Ze keek op.

'Angelique,' zei ze. 'En u bent?'

'Ik heet Michael... ik herinner me nog dat je zo vier jaar oud was. Je viel van je driewieler af op je gezicht. Je moeder werd een beetje gek toen je neus bloedde. Een "bottle blond" meisje dat zijn roze huid niet te lang in de zon kan. Zo onthoud ik het.'

'Michael... Secreve? De familie Secreve die emigreerde naar Nederland? Mijn ouders hadden dit huis van jullie gekocht!'

'Klopt,' zei ik. 'Ik weet ook dat een bloedende neus ook maar geen gezicht is, zoiets zal enig persoon laten schrikken.'

Angel... ik bedoel Angelique werd vrolijk.

'Je bent Michael! Ik kan het niet geloven. Je was daar voor me in moeilijke tijden om me steun te bieden. Toen mijn moeder overleed was je daar voor me. Je was mijn leeftijdsgenootje, mijn held, mijn alles voor vele jaren, en je was mijn eerste vriendje en ik had je lief! Ik weet ook dat je stiekem Camel-sigaretten rookte.'

Wat?

'Kom maar... ik ga thee zetten.' Ze opende het hek.

Ik ga wandelen door mijn huis, na twintig jaar!

Het was mijn huis, maar een beetje vreemd. De oliekachel was er nog, maar de wand eromheen was niet meer wit, die was bedekt met behang. De oliekachel met de blauwe vlammen die me fascineerden als kind. Ik lag toen op de bank met een boek, lui in de winter.

Ze schonk thee in. Jemig, het was mijn moeders theepot! We gingen zo snel weg dat we veel dingen aan de nieuwe bewoners gaven.

'Mag ik vragen... hoe wist je... ik bedoel hoe wist je van de Camel-sigaretten? Ik geloof niet in helderziendheid of zo. Dit gaat boven mijn petje...'

'Ik was bevriend met je, ik was verliefd op je, je hielp me toen mijn moeder overleed. Je was mijn leeftijdsgenootje, mijn held, mijn alles voor vele jaren, je was mijn eerste vriendje en ik had je lief!'

Ja, zoiets had ik al begrepen... maar hoe?

'Ik vond jouw dagboek en Camel-sigaretten verstopt in de achterkamer. Nou ja, die sigaretten waren bevlekt, het witte papier eromheen was klaar. De eerste paar jaar wilde ik er niet in lezen, het is toch privé... maar als meisje kon ik het niet weerstaan. Toen jij het schreef was je mijn leeftijd. Mijn moeder kreeg een hersenbloeding toen ik maar zes was, mijn vader moest hard werken. Ik was eenzaam toen ik je leerde kennen, ik bedoel jou, umm, de persoon in het dagboek.'

'Jemig,' zei ik, 'ik ben nu achtenveertig, dus jij bent zo tweeëntwintig?'

'Klopt. Ik had niemand, ik was heel eenzaam. Ik bladerde door jouw leven, jouw avonturen, jouw intimiteit. Je had alles opgeschreven. Ik ben de persoon die je diepste wensen weet.'

Ik bladerde door de tijd toen je vriendje stierf in een auto-ongeluk, dat je dit nog niet zo goed kon begrijpen. Je was maar tien. Mijn moeder overleed toen ik elf was. Ik kon het ook niet zo goed begrijpen. Maar je schreef dat toen je op de plek stond waar je hem speels in jullie zwembad stampte, toen snapte je het. Toen begon ik ook te huilen.'

Ik kreeg kippenvel. Het kwam hard binnen. Ja, Herman was een goede vriend geweest.

'Je werd verliefd toen je zestien was, dit las ik ook. Ze heette Shirley en ze woonde twee huizen verderop. Toen was ik ook die leeftijd. Je hebt dit haar nooit verteld, maar wel aan mij. Je zei dit met zoveel hartstocht. Toen werd ik verliefd op jou!'

Oh ja, Shirley, ja ik was gek op haar...

Ze keek me aan.

'Hier,' zei Angelique. Ze gaf me mijn dagboek. De bladeren waren bevlekt, zoals de sigaretten. 'Dit hoort jou toe. Ik heb het niet meer nodig. Bedankt dat je daar voor me was...'

In het vliegtuig terug naar Nederland nam ik mijn dagboek uit mijn tas. Ik keek naar de zwarte kaft en de bladeren ertussen. Geschreven door een bekende vreemdeling. Ik bladerde naar de laatste pagina. Angelique had iets voor me geschreven:

'Je was mijn leeftijdsgenootje, mijn held, mijn alles voor vele jaren, je was mijn eerste vriendje en ik had je lief!'

EINDE