De hele planeet zou naar hem luisteren!
Hij keek naar het maanzand. Een blauwe bol hing boven hem. Iedere snak naar adem, iedere hartslag werd geregistreerd op monitoren op deze planeet.
Hij moest plassen, dit was al de afgelopen uur zo... nou ja, niemand zou ooit weten dat de werelds eerste man op de maan in zijn miljoen dollar ruimtepak, als het ware, in zijn broek zou plassen. Althans, niemand, buiten een paar artsen, zijn collega's en nog een paar NASA-whitecoats.
"Ben je erbij, Neil?" kraakte een stem in zijn helm.
"Ja," zei Neil, hij schrok even. Hij voelde zich een beetje duizelig. Hij was ook maar blij dat hij een reep chocolade in de maanlander had gegeten. Het zou wel een heel raar gezicht geweest zijn als zijn bloedsuiker een idioot van hem zou maken, de wereldberoemde Neil Armstrong die met zijn gezicht op de maan viel.
"Wie kan me horen?" vroeg Neil.
"Net jij en ik, Neil."
"Zeker weten?" vroeg Neil.
"Ja..." kraakte de stem in zijn oor. Ze moesten wel iets doen aan toekomstige koptelefoons.
"Ik moet... ben je zeker dat de hele planeet dit niet zal horen?"
"Wat is er, Neil? Net ik en jij, vriend..."
Ja, als dit niet zo was dan werd hij niet de werelds held, maar wel de eerste man in de geschiedenis die in zijn broek plaste toen hij de werelds eerste held werd.
"Ik weet niet of de catch pocket goed zit om urine op te nemen. Zal dit een probleem zijn?"
"Ga je gang, de gelatine droogt het wel op, geloof ik, al dan niet ga je stinken..."
Een paar minuten gingen voorbij, een beetje duizelig. Huiverig keek hij naar het zand op de maan. De werelds held met een natte broek.
Het maanzand werd wit... condens op zijn vizier. Hij voelde paniek opwellen.
De condens ging weg. Het vizier begon een beetje af te koelen, niet zo best. Nog één graad minder en hij zou niets meer zien.
"Beetje spannend hier, NASA..." zei Neil.
"Kalm aan, niet nadenken, gewoon je voet op de maan zetten. Je bent zo 'live'. The world's your oyster, Neil..." kraakte de stem.
Wat als de condens... gaat niet gebeuren... gaat niet gebeuren.
Hij keek naar het maanzand. Euforie.
"Vijf seconden, Neil... vier... drie... twee..."
"That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind..."
EINDE
Reacties
Een reactie posten