Het grootste probleem dat we hebben, is helder denken.
We houden vast aan een idee dat het makkelijk maakt om met anderen en de wereld om te gaan. Het is van nature simpel en gestereotypeerd.
Of je nu links of rechts staat op het politieke spectrum, je aan een dogma houdt, gelooft dat de enige manier om klimaatverandering te stoppen is om op een snelweg te gaan zitten, een racist wordt, gelooft in onthouding of een hedonist bent...
Dit zijn manieren van denken. Het heeft een gewenst uitkomst die je graag zou willen zien, en de weg daarheen is door op een bepaalde manier te denken en dingen te doen.
Uiteindelijk is het echter weten wat je écht wilt en wat er écht is, veel ingewikkelder dan een paar ideeën.
We hebben niet echt het vermogen om heel grote dingen te begrijpen.
Telescopen zijn niet groot genoeg, logica stopt op een gegeven moment, ongeacht waarin je gelooft.
We hebben een staat bereikt waarin onze ego's zich bedreigd voelen en we grijpen terug naar simpel denken om ons weer gelukkig te voelen. Anderen denken hetzelfde en we voelen ons weer okay.
Maar onder het oppervlak van onze conformiteit en het okay voelen in een idee dat je wiegt zoals een moeder haar baby wiegt, is er een gevoel van onbehagen waar we te bang voor zijn om naar te kijken, omdat we niet echt weten hoe we er mee om moeten gaan.
Het is het Niets, zoals in de film 'The Neverending Story', dat ons begrepen bedreigt en allesverslindend is.
Wat is het antwoord op het Niets dat sluimert, dat we makkelijk ontkennen terwijl het langzaam zijn kop opsteekt?
Ik denk dat het niet echt zit in het weerstaan ervan of het bestrijden ervan.
Het is het beseffen dat we ideeën hebben gemaakt om ons gelukkig te laten voelen en dat we verhalen lezen van helden die we bewonderen.
Uiteindelijk moeten we de helden worden waarover we lezen.
Reacties
Een reactie posten