Chroom 6

*2019…*

De verwarring van internet, en ons onvermogen om ons eraan aan te passen, is meer dan een absurd verhaal.

Een tijdje geleden klopte iemand bij mijn deur.

"Je komt toch in mijn tuin werken?"

We keken elkaar aan.

Ik snapte er niets van. Hij wilde dat ik zijn tuin omspitte? Ik wilde naar mijn vriendin. Wát?

Kennelijk was er een misverstand ontstaan op de website van de buurt, of iets dergelijks.

Nu denk ik: als zo'n misverstand kan ontstaan via een glasvezelkabel en een satelliet, hoe zit het dan met de grote fabrieken?

Chroom-6 is levensgevaarlijk. Het valt je lichaam aan, en ja — je gaat eraan dood. Een inbreuk op lichaam, geest en ziel.

Een misverstand van netwerken is mijn paranoia geworden: een schaduw achter een computer, ergens, die het grappig vindt om dingen te verpesten voor eigen vermaak.

Hij neemt de informatie over. "Chroom-6" wordt door de schaduw veranderd in iets als "onschadelijke stof — dump het maar naast Texel, het zoute zeewater doet de rest."

De ploeg die de e-mail ontvangt, vindt het prima. Eén van de arbeiders denkt bij zichzelf: *wacht even, is dit niet chroom-6? Misschien is er een misverstand.*

Hij gaat naar zijn ploegbaas.

"Nee hoor," zegt de ploegbaas, met dezelfde verwarde blik die ik had toen mijn buurman voor zijn tuin aanklopte. "Er was een misverstand toen ze de stof scanden met dat stomme apparaat. Het zeezout maakt het onschadelijk voor het milieu. Gewoon naast Texel flikkeren, mannen."

Een paar jaar later…

Het gif verspreidt zich, vervuilt, en dringt — zoals in mijn geestesoog een zwarte vlek — meedogenloos door de diepte van de zee heen, tot in ons drinkwater.

Het heet chroom-6.

Het heet het onvermogen van de mens om de baas te blijven over zijn technologie.

Het is het netwerk dat vastloopt.

Het is de storing die zich, net als het netwerk, vermenigvuldigt in eindeloze kopieën van onverschilligheid.

-